Health

Maakt stresshormoongevoeligheid u vatbaarder voor hartaandoeningen?

Mensen die bijzonder gevoelig zijn voor stresshormonen vertonen ook markers die suggereren dat ze een groter risico lopen op het ontwikkelen van hart- en vaatziekten.

HOOFDZAKEN

  • Glucocorticoïden zijn essentieel voor het metabolisme en een gezonde immuunfunctie
  • Verhoogde gevoeligheid voor glucocorticoïden kan in verband worden gebracht met stressgerelateerde aandoeningen
  • De studie had tot doel een test te maken die onderscheid kon maken tussen stresshormoongevoelige en resistente mensen

Washington: Mensen die bijzonder gevoelig zijn voor stresshormonen vertonen ook markers die suggereren dat ze een groter risico lopen op het ontwikkelen van hart- en vaatziekten, volgens onderzoek gepresenteerd op de 59e jaarlijkse bijeenkomst van de European Society for Pediatric Endocrinology.

De studie was bedoeld om een ​​test te creëren die onderscheid kon maken tussen stresshormoongevoelige en resistente mensen, om clinici te helpen de therapeutische resultaten beter te bepalen en bijwerkingen te minimaliseren bij diegenen die een behandeling met glucocorticoïden nodig hebben.

Interessant is dat het eiwitprofiel geassocieerd met gevoeligheid voor glucocorticoïden verhoogde risicomarkers van stressgerelateerde aandoeningen zoals beroerte en hartaanval omvatte en kan wijzen op nieuwe mogelijkheden voor diagnostiek of therapie op deze gebieden.

Glucocorticoïden (GC’s) zijn een groep hormonen die van nature in het lichaam worden geproduceerd, waaronder het stresshormoon cortisol, en ze zijn essentieel voor het metabolisme en een gezonde immuunfunctie.

Ze werken ontstekingsremmend en worden routinematig gebruikt voor de behandeling van allergieën, astma en andere aandoeningen waarbij een overactief immuunsysteem betrokken is. Mensen reageren echter anders op GC’s.

Een test die onderscheid maakt tussen gevoelige en resistente mensen zou zeer nuttig zijn om de behandelresultaten te verbeteren. Eiwitten in ons lichaam zijn verantwoordelijk voor het herkennen, transporteren en beïnvloeden van de werking van hormonen zoals GC’s, dus het kan zijn dat de eiwitprofielen van gevoelige en resistente mensen op GC-effectiviteit kunnen wijzen.

Chronische stress wordt al lang in verband gebracht met een verhoogd risico op het ontwikkelen van hartaandoeningen en beroertes, maar de onderliggende fysiologische veranderingen zijn niet goed begrepen.

In deze studie onderzochten Dr. Nicolas Nicolaides en collega’s in Athene, Griekenland of een reeks eiwitten kon worden geïdentificeerd die onderscheid zouden kunnen maken tussen GC-gevoelige en resistente mensen.

101 gezonde vrijwilligers kregen de volgende ochtend een lage dosis van de GC, dexamethason, en werden vervolgens gerangschikt van de meest gevoelige tot de meest resistente, op basis van hun bloedcortisolspiegels de volgende ochtend. Monsters van de bovenste en onderste 10 procent werden vervolgens geanalyseerd met behulp van vloeistofchromatografie-massaspectrometrie om verschillen in het eiwitprofiel tussen deze groepen te identificeren.

De gevoelige groep had 110 opgereguleerde en 66 gedownreguleerde eiwitten vergeleken met de resistente groep. Van de opgereguleerde eiwitten in de gevoelige groep waren er verschillende geassocieerd met verhoogde bloedstolling, amyloïde plaquevorming bij de ziekte van Alzheimer en immuunfunctie.

Dr. Nicolaides zei dat de bevindingen van het team voor het eerst aantonen hoe een verhoogde gevoeligheid voor glucocorticoïden kan worden geassocieerd met stressgerelateerde aandoeningen, waaronder hart- en herseninfarcten, wat zou kunnen leiden tot nieuwe therapeutische interventies.

Hoewel Dr. Nicolaides waarschuwde: “Dit was een kleine studie, dus verdere grotere studies zijn nodig om de waargenomen verschillen tussen glucocorticoïde-gevoelige en resistente mensen te bevestigen.”

“We speculeren dat als de meest glucocorticoïdgevoelige mensen worden blootgesteld aan overmatige of langdurige stress, de resulterende verhoogde bloedcelactivatie hen vatbaar kan maken voor stolselvorming in het hart en de hersenen, wat kan leiden tot hartaanvallen of beroertes. We zouden mogelijk diegenen kunnen identificeren die meer risico lopen en die stressbeheersing nodig hebben,” merkte Dr. Nicolaides op.

Deze studie maakte deel uit van een groter project, waarbij genetische en metabole analyses werden uitgevoerd bij gezonde proefpersonen met verschillen in weefselgevoeligheid voor glucocorticoïden. Het team is nu van plan grotere onderzoeken uit te voeren om deze bevindingen te bevestigen en een kenmerkend profiel te ontwikkelen voor het identificeren van deze patiëntengroepen, die mogelijk ook een verhoogde gevoeligheid hebben voor stressgerelateerde aandoeningen.